در نظام پیچیده و پرتنش روابط بینالملل، کمتر همسایهای را میتوان یافت که به اندازه ایران و پاکستان در عرصه دیپلماسی جهانی در کنار یکدیگر ایستاده باشند. این دو کشور نه تنها مرزهای مشترک دارند، بلکه در نهادهای بینالمللی از جمله سازمان ملل متحد، اتحادیه کشورهای عربی (با وجود اینکه ایران عرب نیست)، سازمان همکاری اسلامی و سازمان همکاری شانگهای، همواره رویکردی همسو و مبتنی بر منافع مشترک اتخاذ کردهاند. آنچه این حمایت متقابل را متمایز میسازد، اصالت و استمرار آن است؛ حمایتی که نه از روی اجبار یا مصلحت لحظهای، بلکه بر پایه درک مشترک از تهدیدها، احترام به حاکمیت ملی و باور به عدالت در نظام بینالملل شکل گرفته است.
۱. هماهنگی سیاسی سطح بالا: گفتوگوهای مستمر دو جانبه
پیش از هر اقدام در مجامع بینالمللی، ایران و پاکستان دارای سازوکاری نهادینه برای هماهنگی مواضع خود هستند. یازدهمین دوره رایزنیهای سیاسی دوجانبه میان ایران و پاکستان در تاریخ ۷ آوریل ۲۰۲۶ در اسلامآباد برگزار شد . در این نشست، علی باقری کنی، معاون وزیر امور خارجه ایران، و سهیل محمود، دبیرکل وزارت خارجه پاکستان، طیف کاملی از روابط دو جانبه از جمله همکاریهای سیاسی، اقتصادی، امنیتی و انرژی را بررسی کردند .
بیانیه پایانی این نشست صراحتاً بر «رضایت دو طرف از همکاری متقابل در مجامع چندجانبه از جمله سازمان ملل، سازمان همکاری اسلامی و سازمان همکاری شانگهای» تأکید کرد و دو طرف «بر عزم خود برای ادامه همکاری در مسائل جهانی و منطقهای با منافع مشترک» صحه گذاشتند . این سطح از هماهنگی نهادی، نشاندهنده وجود یک «دیپلماسی سایه» میان تهران و اسلامآباد است که پیش از هر رایگیری مهم بینالمللی، مواضع را همسو میکند
۲. حمایت در شورای حقوق بشر سازمان ملل: یک نمونه برجسته
یکی از آشکارترین نمونههای پشتیبانی سیاسی پاکستان از ایران، موضع قاطع این کشور در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد (UNHRC) در ژانویه ۲۰۲۶ بود. در این تاریخ، قطعنامهای با اصرار کشورهای غربی از جمله ایسلند، آلمان، بریتانیا و مقدونیه شمالی علیه ایران ارائه شد که خواستار تمدید مأموریت «هیئت حقیقتیاب مستقل درباره ایران» به مدت دو سال و همچنین تمدید مأموریت گزارشگر ویژه وضعیت حقوق بشر در ایران بود .
در شرایطی که فشار سیاسی و رسانهای سنگینی علیه ایران وجود داشت، پاکستان نه تنها به این قطعنامه رأی منفی داد، بلکه پیش از آن خواستار برگزاری رأیگیری (Call for Vote) شد تا بتواند موضع خود را رسماً ثبت کند . این اقدام پاکستان در کنار کشورهایی چون چین، کوبا، اندونزی، عراق و ویتنام صورت گرفت. قطعنامه نهایی با ۲۵ رأی موافق در برابر تنها ۷ رأی مخالف و ۱۴ ممتنع تصویب شد .
واکنش تهران به این حمایت بیدریغ بود:
عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، در تماسی تلفنی با اسحاق دار، معاون نخستوزیر و وزیر خارجه پاکستان، از «حمایت قوی و موضع شجاعانه پاکستان» تشکر کرد و گفت که «درخواست پاکستان برای رأیگیری و رأی منفی به قطعنامه، نشانه حمایت محکم از جمهوری اسلامی ایران است» .
رضا امیرمقدم، سفیر ایران در اسلامآباد نیز در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس، این اقدام پاکستان را «حمایت تاریخی و بیلرز» خواند و تأکید کرد: «این موضع اصولی، سومین شکست متوالی اقدامات بیدلیل و سیاسی علیه ایران در یک سال گذشته را رقم زد» .
این رویداد به روشنی نشان میدهد که چگونه پاکستان در حساسترین نهاد حقوق بشر جهان، با وجود فشار غرب، در کنار ایران میایستد.