۱. پاکستان: بهشتی برای طبیعتگردان و ماجراجویان ایرانی
پاکستان با داشتن بلندترین رشته کوههای جهان در شمال خود، از جمله قلههای کی۲، نانگا پربت و راکاپوشی، یکی از بکرترین و دیدنیترین مقاصد طبیعتگردی برای ایرانیان است. دره هونزا با باغهای زمردین، دریاچه آتشفشانی شندور (محل برگزاری جشنواره سالانه چوگان)، و دره سوات که به «سوئیس شرق» معروف است، تجربهای فراموشنشدنی از آرامش و هیجان را همزمان ارائه میدهند. فراتر از طبیعت، پاکستان میراث تمدن گندهارا را در خود جای داده است. شهر تاکسيلا (Taxila) که یکی از میراث جهانی یونسکو است، با آثار باستانی بودایی و یونانی خود، میتواند مقصدی شگفتانگیز برای گردشگران فرهنگی و پژوهشی ایرانی باشد. این تنوع اقلیمی و تاریخی، پاکستان را به مقصدی جذاب و ارزانقیمت برای ایرانیانی تبدیل کرده است که به دنبال «سفری متفاوت» با کمترین هزینه ممکن هستند.
۲. ایران: گنجینه تاریخ، فرهنگ و معنویت برای گردشگران پاکستانی
برای گردشگران پاکستانی، ایران بسیار فراتر از یک کشور همسایه است. مشهد مقدس با حرم مطهر امام رضا (ع) یکی از مهمترین مقاصد زیارتی برای مسلمانان پاکستان محسوب میشود و سالانه میلیونها زائر پاکستانی راهی این شهر میشوند. با این حال، ایران فقط معنویت نیست. اصفهان با میدان نقش جهان، مساجد فیروزهای و پلهای تاریخی، شیراز با آرامگاه حافظ و سعدی، و تخت جمشید با عظمت هخامنشی، تجربهای از «تمدن کهن» را به نمایش میگذارند که در هیچ کشور همسایهای نظیر ندارد. برخلاف سفرهای پرهزینه به ترکیه یا دبی، سفر به ایران برای پاکستانیها بسیار مقرونبهصرفه است و با توجه به اشتراکات فرهنگی (زبان فارسی در سرود ملی و ادبیات پاکستان)، گردشگران پاکستانی در ایران احساس «غریبگی» نمیکنند. ایران یک مقصد «حلالتوریسم» کامل است که نیازهای غذایی، پوششی و عبادی مسلمانان پاکستان را به طور کامل برآورده میکند.
۳. مزایای راهبردی: همسایگی، ارزانی و تقویت پیوندهای مردمی
مهمترین مزیت گردشگری میان ایران و پاکستان، «هزینه پایین و همسایگی مستقیم» است. برخلاف سفر به کشورهای اروپایی یا جنوب شرقی آسیا که نیاز به ویزای سخت و هزینههای سنگین بلیط دارد، ایران و پاکستان از طریق مرزهای زمینی (مثل گذرگاه میرجاوه-تفتان و ریمدان-گوادر) به یکدیگر متصل هستند. کاهش هزینه حمل و نقل زمینی نسبت به سفرهای هوایی به مقاصد دور، گردشگری را برای قشر متوسط هر دو کشور ممکن میسازد. علاوه بر این، توسعه بازارچههای مرزی مشترک و تسهیل صدور روادید (ویزا) میتواند تبادل گردشگر را تا ۵۰۰ درصد افزایش دهد. اما مهمتر از همه، گردشگری یک «پل مردمی» است که کلیشههای رسانهای را از بین میبرد. وقتی یک ایرانی زیباییهای شمال پاکستان را ببیند یا یک پاکستانی مهماننوازی ایرانیان در اصفهان را تجربه کند، هیچ توطئه و تبلیغات سوء خارجی نمیتواند این دو ملت را از هم جدا کند. گردشگری، امنیتآفرین و صلحساز است.