نگاه نو- یکم اوت سال ۱۹۹۰، یکی از روزهای غمانگیز تاریخ جامو و کشمیر تحت اشغال به شمار میرود که در زمره جانفشانیهای بینظیر مردم کشمیر در راه آرمان آزادی قرار دارد.
فاجعه شهر پتن، که در شاهراه بارامولا – سرینگر واقع شده، گواهی بر میثاقی است که با خون بر جاده نگاشته شده و نمادی از عزم راسخ برای مقاومت به شمارمیآید. تلاش اشغالگران برای مرعوب و ساکت ساختن مردم با شکست مواجه شد و این فاجعه، بلکه روحیه و اراده کشمیریها را بیش از پیش مستحکم ساخت.
در این روز، آتش بیدلیل نیروهای ارتش هند منجر به شهادت جمعی از شهروندان غیرنظامی کشمیر و زخمی شدن تعدادی دیگر گردید.
تا تابستان سال ۱۹۹۰، سراسر دره کشمیر به جنبشی همگانی برای اعمال حق تعیین سرنوشت، مطابق با قطعنامههای سازمان ملل متحد، مبدل شده بود.
نیروهای امنیتی هند با بهرهگیری از قوانین سختگیرانهای نظیر قانون اختیارات ویژه نیروهای مسلح، مراکز تجاری و مناطق شهری را به پایگاههای نظامی تحت کنترل خود تبدیل کردند. به استناد گفتههای شاهدان عینی، سربازان هندی با بهانهسازی از صدای ترکیدن لاستیک یک خودرو، به طور کور و بیهدف به سمت بازار آتش گشودند.
در پی این تیراندازی، پیکرهای ۱۲ غیرنظامی کشمیری بر زمین افتاد و بیش از ۸۰ تن دیگر به شدت مجروح شدند. افزون بر این، نیروهای اشغالگر به چندین منزل مسکونی نیز آتش زدند.
کشتار پتن، همچون کشتارهای گاوکدل، هوال و هیندواره، نقطه عطفی مهم و سرنوشتساز در تاریخ مبارزات و مقاومت مردم کشمیر به شمار میرود.
برای مردم تحت اشغال جامو و کشمیر، شعار «کشمیر پاکستان خواهد شد» تنها یک سرود حماسی نیست، بلکه عزمی ملی و میهنی است که با خون ریختهشده در شاهراه پتن، استحکامی دیرینه یافته است.